دختر شیرازی

فرهنگی ادبی اجتماعی

مشاهیر و بزرگان فارس
نویسنده : فروغ ظفرآبادی - ساعت ۱۱:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٦/۱٥
 

 

ابو عبداله محمد بن عبداله بن عبیداله بن باکویه از عرفای قرن چهارم هجری بود.

کلمه باکویه نام جد اعلای ابوعبداله است و شهرت او در ماخذ عربی به ابن باکویه، به همین دلیل است. این کلمه به تدریج در زبان عامه به باباکوهی تحریف شد.

بعضی برآنند که علت این نامگذاری، اعتکاف درازمدت ابوعبدا...در کوی صبوی شیراز بود، یعنی محلی که هم اینک به باباکوهی معروف است.
ابوعبداله مردی دانشمند و از راویان مشهور حدیث و از شاگردان شیخ ابوعبداله بن خفیف بود. برای کسب معلومات و جمع آوری احادیث و حکایات بزرگان، مسافرتهای زیادی کرد و با عرفا و صوفیان معاصر خود دیدارها کرد.

ابوعبداله در اواخر عمر در کوهی واقع در شمال شیراز معتکف شد، پس از وفات در سال 442 ه.ق در همان جا به خاک سپرده شد.

پس از مرگ تا مدتها و حتی تا هم اینک قبر او زیارتگاه عشاق و صاحبدلان است. از آثار منسوب به او بدایه‌ الحال ‌الحلاج و نهایته و اخبار العارفین می باشد.

دیوان شعری به فارسی نیز به وی نسبت داده‌اند که در آن شاعر به "کوهی" تخلص کرده است.