دختر شیرازی

فرهنگی ادبی اجتماعی

غزل
نویسنده : فروغ ظفرخواه - ساعت ۸:٥۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٦/۱٢
 

 

اگــــر آن تــــرک شیــرازی بــه دســت آرد دل مـــا را  به خال هندویش بخشم سمــرقند و بخـارا را  

بده ساقی مـــی بـاقی که در جنت نخواهی یافت   کنـار ِ آب ِ رکــن ‌آبــاد و گلــگشـت ِ مصــــلا را  

فغــان کــاین لـــولیان شوخ شیرین کار شهرآشوب   چنان بردند صبــر از دل که ترکان خوان یغما را   

ز عشق ناتمام ما، جمـــال یـار مستغنـــی اسـت   به آب ورنگ وخال وخط چه حاجت روی زیبا را 

من ازآن حسن روز افزون که یوسف داشت دانستم  که عشق از پـــرده عصمت بـرون آرد زلیخا را 

اگـــر دشنـــام فرمایــی و گــر نفـــرین دعــــا گـــویم   جواب تلـــخ می‌زیبـــد لــب لعـــل شکرخا را  

نصیحـت گـــوش کــن جانا که از جان دوست‌تر دارند   جوانــــان سعــادتمنـــد پنــــد ِ پیر ِ دانــــا را  

حدیـث از مطــرب و مــی گـــو و راز دهر کمتـر جـو  که ‌کس نگشود ونگشایدبه حکمت‌این‌ معما را 

غـزل گفتــی و دُر سفتـی بیا و خوش بخــوان حافظ    کـــه بـــر نظــم ِتــو افشانـد فلک عقد ثریا را