دختر شیرازی

فرهنگی ادبی اجتماعی

پند آموز -زن و شوهر روستایی
نویسنده : فروغ ظفرخواه - ساعت ٥:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٩/۱٥
 

روزی زنی روستایی که هرگز حرف دلنشینی از همسرش

نشنیده بود، بیمار شد.

شوهر او که راننده موتور سیکلت بود و از موتورش براى حمل و

نقل کالا در شهر استفاده مى کرد، براى اولین بار همسرش را

سوار موتورسیکلت خود کرد.

زن با احتیاط سوار موتور شد و از دست پاچگی و خجالت نمی

دانست دستهایش را کجا بگذارد، که ناگهان شوهرش گفت: مرا

بغل کن.

زن پرسید: چه کار کنم؟ و وقتی متوجه حرف شوهرش شد

ناگهان صورتش سرخ شد.

با خجالت کمر شوهرش را بغل کرد و کم کم اشک صورتش را

خیس نمود.

به نیمه راه رسیده بودند که زن از شوهرش خواست به خانه

برگردند. شوهرش با تعجب پرسید: چرا؟ تقریبا به بیمارستان

رسیده ایم .

زن جواب داد: دیگر لازم نیست، بهتر شدم. سرم درد نمی کند.

شوهر، همسرش را به خانه رساند ولى هرگز متوجه نخواهد

شد که گفتن همان جمله ساده “مرا بغل کن” چقدر احساس

خوشبختى در قلب همسرش باعث شده که در همین مسیر

کوتاه، سردردش را خوب کرده است.

عشق چنان عظیم است که در تصور نمی گنجد. فاصله ابراز

عشق دور نیست. فقط از قلب تا زبان است و کافی است که

حرفهای دلتان را بیان کنید.