دختر شیرازی

فرهنگی ادبی اجتماعی

شعر محلی شیرازی
نویسنده : فروغ ظفرآبادی - ساعت ۱۱:٤٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٦/٢۸
 

هَنُووَم دلُم می خُاد

 

هنووم دلم می خاد دوسُم بداره                          صُب تُ صُب گُل بیچینه بَرَم بیاره

 

هنووم دلم می خاد تو روم بخنده                         بشه آسمونُمون پُر از ستاره

 

هنووم دلم می خاد بَری قشنگی                           گُل نرگس میون موواش بکاره

 

هنووم دلم می خاد که بَضی وَخَتا                            جَر کُنه جِر بزنه لَجُم درآره

 

هنووم دلُم می خاد روزُی تابسون                          حصینا ر بیچینه گوشه ی هزاره

 

هنووم دلم می خاد بُ مربونی                              چاق کُنه قیلونُ زیر لبُم بذاره

 

هنووم دلم می خاد هر چی که خُاسم                    زود تدارک بیبینه بُ یی اشاره

 

هنووم دلم می خاد بضی پَسینا                             سِیل باغُ گُل بیریم بُ هم دُباره

 

هنووم دلم می خاد بُ یی اُمیدی                            او ر تَنُ بیذارم برم اداره

 

هنووم دلم می خاد هَر جُ که هَسَم                      بودونَم هیکی بَرَم چیش انتظاره

 

روز مرگُم باشه ای یی رو بفَمَم                             که اَزُم سیر شده وُ دوسُم نداره


 
 
شعر شیرازی
نویسنده : فروغ ظفرآبادی - ساعت ۱۱:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٦/٢۸
 

اومَدم نگات کُنم دلُم هَواتِ کرده بود                                                                 بخدا دلُم هَوُی چیشُی سیات کرده بود

هَنووَم موواتِ اَی بییُوشونی دل می بری                                                              ها عامو دلُم هَوُی مووُی کوتات کرده بود

بازم اَی خواسی اَزُم بونه بیگیری جَر بُکنی                                                         بی بُکُن دلُم هَوُی همی ئی کارات کرده بود

هر جُ از مهرُ وفا می خوان بگن اسم شُمان                                                          دل من هَوُی تُ وُ مهرُ وفات کرده بود

دَم رو صِدُی قشنگت تو گوشُم زنگ می زنه                                                           بی جهت نیس که دلُم هَوُی صدات کرده بود

تو نگات شرمُ حَیُی هَس که آدم حَظ می کنه                                                       دل هَوُی نِگُی پُر از شرمُ حیات کرده بود

 

هر کاری  می خُی بُکُن آمو حالُ از پیشم نرُ                                                         بیذُ خوب نگات کنم دلُم هوات کرده بود